Mijn Enige Zus Solange Senchi

Bon dia... goedemorgen allemaal... Bon siman 

Sommige mensen komen op een bijzondere manier in je leven.
Andere mensen zijn er vanaf het allereerste begin.
Ze maken deel uit van je geschiedenis, van je herinneringen, van wie je bent geworden.

Mijn zus Solange is zo iemand.
Ik ben de jongste van ons gezin, de Benjamin. Ik heb twee broers en één zus.
En juist omdat Solange mijn enige zus is, heeft zij altijd een heel bijzondere plek in mijn leven gehad.
Maar als ik terugkijk, besef ik dat onze band veel verder gaat dan alleen het feit dat we broer en zus zijn.

Solange is er altijd geweest. Toen ik klein was, verloren wij op heel jonge leeftijd onze vader.
Ik was nog maar dertien dagen verwijderd van mijn eerste verjaardag. Ik was dus bijna één jaar oud.
Solange was zelf nog jong, vier jaar oud, maar toch heeft zij een beschermende rol in mijn leven gekregen.
Mijn middelste broer Florian Senchi was zes jaar oud en mijn oudste broer Alex Senchi was zestien jaar oud.

Een herinnering die mij altijd is bijgebleven, gaat over iets heel gewoons: leren eten met mes en vork. 
Mijn broer Florian probeerde mij dat te leren, maar hij deed dat nogal streng. “Nee, zo niet! Zo moet je dat niet doen!”  Solange zei op een gegeven moment: “Florian, laat hem maar.”

En toen kwam Solange naast mij staan en leerde mij rustig hoe het moest.
Misschien lijkt dat een klein moment. Maar juist zulke kleine momenten blijven je bij.
Tot op de dag van vandaag eet ik netjes met mes en vork. Dankzij mijn zus. 
En dan zijn er de momenten waarop je pas echt ontdekt wat iemand voor je betekent.

Een ander voorbeeld... Toen ik zestien was, had ik zonder haar toestemming haar auto meegenomen.
Ik had een aanrijding gehad. Gelukkig was ik niet de schuldige en heeft de andere bestuurder uiteindelijk de schade volledig betaald. Maar toen ik die nacht thuiskwam, dacht ik maar aan één ding: 
Hoe ga ik dit aan Solange vertellen? Haar auto was nog vrij nieuw en ik wist dat ik iets uit te leggen had.😟

De volgende ochtend zei ik: “Solange, ik moet je iets ergs vertellen.”
Ze vroeg wat er was. Ik nam haar mee naar haar auto en vertelde haar dat ik een aanrijding had gehad.

Ik verwachtte van alles. Maar haar eerste vraag was: “Gaat alles goed met jou?” Ik zei: “Ja.” En toen zei ze: 
“Nou, dan is het geen probleem. Dat maakt niet uit. Het komt goed.” Dat moment ben ik nooit vergeten.

Want daar ontdekte ik iets wat ik later nog vaak zou ervaren: voor Solange was ik belangrijker dan haar auto, belangrijker dan geld en belangrijker dan de schade. Het ging haar eerst om mij.

Jaren later, toen ik in Nederland woonde en mijn relatie met de moeder van mijn kinderen voorbij was,
stond ik opnieuw bij haar deur. Ik had mijn leven achter me gelaten en kwam met twee koffers bij haar aan.
Ik had haar niet uitgebreid van tevoren gebeld. Ik belde aan en zei eigenlijk gewoon: 
“Solange, goedenavond. Ik kom bij je wonen.”

En weet je wat? Ik was welkom. Geen ingewikkelde vragen. Geen verwijten. Geen voorwaarden.
Mijn zus deed de deur open en verwelkomde mij met open armen. Dat is Solange.

Toen ik later als alleenstaande vader voor mijn kinderen zorgde en financieel een zware periode doormaakte,
stond ze er opnieuw. Ze hielp mij wanneer het nodig was. Soms financieel, soms praktisch, maar altijd vanuit liefde.

Ik wilde haar het geleende geld altijd terugbetalen, omdat ik als vader mijn verantwoordelijkheid wilde dragen.
Dat deed ik ook. En zij respecteerde dat. Ik werd sowieso door Solange vaak genoeg gezegend. 
Ook voor mijn kinderen heeft zij veel betekend. Ze was er voor mij, maar ook voor hen. 
En toen ik trouwde, stond Solange opnieuw klaar. Ze hielp, regelde, organiseerde en was er zoals ze er altijd was.

Maar er was nog iets wat ik bijzonder vind.
Solange is heel close met mijn huidige vrouw Peggy.
Wij zijn regelmatig met z’n drieën op vakantie geweest.

Een van de mooiste herinneringen is onze reis naar Amerika.
Ik had Solange gevraagd om mee te gaan naar New York, maar ze zei dat het niet zou lukken.
Ik was zwaar teleurgesteld. Maar wat ik niet wist, was dat Peggy in het complot zat. 😅

En toen kwam in 2017 de verrassing op Schiphol. Daar stond ineens Solange!
Ik kon het niet geloven dat ze toch meeging naar New York.

Wat een geweldige verrassing en wat een onvergetelijke ervaring was dat.
Juist dat zegt ook veel over de bijzondere band die er tussen Solange en Peggy is ontstaan.
Ze zijn niet alleen mijn zus en mijn vrouw, maar ook echte vriendinnen.

En zo kan ik nog uren doorgaan. Er zijn zoveel verhalen. Zoveel momenten. Zoveel bijzonderheden.
Zoveel dingen die misschien voor een ander klein lijken, maar die voor mij groot zijn.

En misschien is dat wel precies wat liefde is. Niet altijd grote woorden. Maar er zijn. Keer op keer.

Psalm 133:1
“Zie, hoe goed en hoe liefelijk is het als broeders en zusters samenwonen in eenheid.”

En dan, ineens, staat er een week geleden een groot artikel in Margriet.
Daar staan mijn zus en ik samen in. Een grote foto, over twee pagina’s heen.

Een verhaal over onze band, over vroeger, over ons vertrek vanuit Curaçao naar Nederland en over hoe wij door de jaren heen altijd met elkaar verbonden zijn gebleven.

Solange zei daarin iets wat mij diep raakte:
“Angelo en ik gaan hand in hand door het leven. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven.”

Ik heb het gelezen. En ik dacht: Ja. Dat is precies wat het is.
En op dit moment, terwijl ik dit schrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Tranen van dankbaarheid.
Tranen van het besef dat God mij nooit in de steek heeft gelaten.

Het ging vaak via Solange, maar geleid door de Almachtige God.
Want ik ben ervan overtuigd dat God dat gevoel in het hart van Solange heeft gelegd.

Dank U wel, Hemelse Vader. 🙌

Solange en ik vertellen elkaar niet iedere dag hoeveel we van elkaar houden. Dat hoeft voor mij niet.
Eigenlijk zeggen wij dat niet zo vaak. Maar we weten het. Ik hoef het niet te horen. Ik wil het ervaren.
Ik wil het voelen. Met alle respect voor mensen die het wel iedere dag tegen elkaar zeggen.
Ik vind dat het bijzonder mag blijven.

Wij hebben het elkaar door de jaren heen laten zien.
In de goede tijden. In moeilijke tijden. In de kleine dingen. En in de grote dingen.
Op Curaçao. In Nederland. In ons gezin. In het leven.

Misschien zeg ik niet vaak genoeg hoe dierbaar je voor mij bent. Maar vandaag wil ik dat je het weet.
Ik ben dankbaar dat jij mijn zus bent. Dankbaar voor alles wat je voor mij hebt betekend.
Dankbaar voor alle keren dat je er was zonder dat ik hoefde te vragen.
Dankbaar voor de keren dat je mij corrigeerde, mij hielp, mij beschermde, mij leerde en soms gewoon naast me stond.

En als ik terugkijk op ons leven, dan zie ik niet alleen mijn enige zus.
Ik zie een vrouw die op zoveel momenten een verschil heeft gemaakt in mijn leven en in het leven van anderen.

Mijn zus. Mijn familie. Mijn vriendin. Mijn Solange.

En wat er ook gebeurt, waar het leven ons ook brengt en hoeveel jaren er ook nog voor ons liggen...
ik hoop nog heel veel gezonde jaren... ik zal altijd jouw kleine broertje blijven. En jij zult altijd mijn enige zus zijn.

Moge onze Hemelse Vader ons blijven zegenen en beschermen, in de naam van Jezus Christus. Amen.

Maar vandaag wil ik het toch een keer hardop zeggen. Solange, mijn zus… ik hou van jou❤️

Zegengroet,
Angelo Senchi ❤️🙏