Uw bemoediging voor deze week:
Goedemorgen geliefde mensen… Bon siman ❤️🙏🏾
De Nederlandse atleten hebben bij de Olympische Winterspelen 2026 in Milano-Cortina in totaal 20 medailles behaald:
10 goud, 7 zilver en 3 brons. En daarmee eindigt Nederland op de derde plaats van het medailleklassement.
Dit is de beste prestatie ooit voor Nederland op de Olympische Winterspelen.
Soms zien we alleen de medailles. Het goud, het zilver, het brons.
Maar achter elke medaille zit een verhaal.
Een lange weg van discipline, tegenslagen en doorzettingsvermogen.
Er is namelijk geen beter gevoel, en geen mooiere beloning, dan samen als groep naar één gezamenlijk doel te werken.
De route naar dit moment is er één waar we allemaal trots op mogen zijn. Het is een route naar groot succes.
Topsport kun je niet half doen. Topprestaties vragen enorme discipline. Topsport is namelijk presteren onder maximale druk.
Presteren onder spanning… en toch op het juiste moment leveren.
En dat is precies wat we hebben gezien bij deze Olympische Spelen.
Soms zag je de gemoedstoestand van de sporters.
De spanning. De emoties. En dan dat moment van overwinning… een uitzonderlijkl moment.
Je zag ook de puurheid van de sporters.
De nuchtere Femke Kok en de flamboyante Jutta Leerdam.
Twee totaal verschillende persoonlijkheden, maar allebei op het hoogste niveau.
Hun strijd op de 500 en 1000 meter was buitengewoon spannend.
Op de 500 meter zette Jutta Leerdam eerst een sterke tijd neer.
Maar daarna kwam Femke Kok… en zij overtrof haar.
Goud voor Femke. Zilver voor Jutta.
Maar op de 1000 meter gebeurde precies het tegenovergestelde.
Femke Kok reed eerst en zette een ongelooflijk sterke tijd neer. Iedereen dacht: dit wordt goud.
Maar toen kwam Jutta Leerdam. Onder enorme druk reed ze nog sneller en pakte het goud met een nieuw olympisch record.
Hoe hoger het niveau… hoe kleiner het verschil.
En soms lijkt het alsof de gouden kraan openstaat.
Zoals bij Marijke Groenewoud, die haar favorietenrol waarmaakte en goud behaalde op de massastart.
Maar sommige verhalen gaan nog dieper.
Neem Antoinette Rijpma‑de Jong.
Op de 1500 meter reed zij naar olympisch goud in 1:54,09. De spanning was enorm. Iedereen keek naar de grote favoriet, wereldrecordhoudster Miho Takagi. Maar verrassend genoeg eindigde zij slechts als zesde.
Het bijzondere aan Antoinette is dat haar verhaal al veel eerder begon. Als jong meisje werd ze gepest vanwege haar rode haar.
Daardoor werd ze onzeker en verfde ze haar haar zelfs donker om minder op te vallen.
Maar vandaag inspireert ze juist anderen.
Met haar eigen foundation zet ze zich in voor kinderen die gepest worden.
Haar overwinning is dus meer dan een sportprestatie, het is ook een boodschap van hoop.
Ook het verhaal van Jorrit Bergsma is bijzonder.
Op 40-jarige leeftijd wist hij nog olympisch goud te winnen op de massastart. Hij ging weg uit het peloton en niemand kon hem nog terughalen. Daarnaast pakte hij ook brons op de 10.000 meter.
En Kjeld Nuis, inmiddels 36 jaar, wist ondanks de moordende concurrentie van jongere schaatsers toch nog een bronzen medaille te winnen.
Maar ook bij het shorttrack liet Nederland zijn kracht zien.
Xandra Velzeboer won goud op zowel de 500 meter als de 1000 meter.
Op de 500 meter reed zij zelfs een wereldrecord, een ongelooflijke prestatie.
Ook Jens van ’t Wout pakte goud op de 1000 meter en de 1500 meter.
Daarnaast won het Nederlandse herenteam goud op de 5000 meter relay-aflossing met onder andere
Melle van ’t Wout, Jens van 't Wout, Teun Boer, Frisso Emons.
Dat laat zien wat topsport echt is: teamwork.
Talent is mooi. Maar uiteindelijk is arbeid doorslaggevend.
En soms, als alles samenkomt, krijg je van die momenten…
daar krijg je natte ogen van. Je ziet dat al dat trainen, al die offers, al die discipline…niet voor niets zijn geweest.
En misschien zit daar ook een les voor ons allemaal.
Want het leven lijkt soms ook op een wedstrijd.
Soms win je. Soms verlies je. Soms val je… en moet je weer opstaan.
Ook in de sport zie je dat. Neem Suzanne Schulting. Door blessures en tegenslagen leek haar weg even stil te staan.
Maar ze blijft terugkomen. Dat laat zien wat echte veerkracht is.
Wie blijft doorgaan, wie blijft geloven, wie discipline houdt… die zal op een dag ook zijn moment krijgen.
Zoals de Bijbel zegt:
''Wie voor een wedstrijd traint, ontzegt zich van alles: een sporter voor een erekrans die verwelkt, maar een gelovige voor een erekrans die nooit verwelkt.”
(1 Korinthiërs 9:25)
En ook:
“Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb de wedloop volbracht, ik heb het geloof behouden.
Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij op die dag zal geven.”
(2 Timoteüs 4:7–8 ).
1 Timoteüs 4:7–8 zegt:
“Oefen jezelf in het leven met God. Lichamelijke oefening is van enig nut, maar oefening in het leven met God is van veel groter nut,
omdat ze een belofte inhoudt voor dit leven en voor het leven dat komt.”
Misschien winnen we niet allemaal een Olympische medaille.
Maar iedereen heeft een race te lopen.
De grootste overwinning is niet de medaille… maar dat je de finish hebt gehaald.
De sporters jagen naar goud, zilver of brons. Maar wij, volgers van Here Jezus, lopen voor een prijs die nooit vergaat.
Want God beloont niet alleen talent, maar juist ook de trouw die je elke dag laat zien.
Achter elke medaille zit een verhaal. Van vallen. Van opstaan. Van doorzetten.
En misschien is dat wel de grootste les van deze Winterspelen. Niet dat sommigen goud wonnen…maar dat niemand stopte met strijden.
En precies zo werkt geloof ook. No guts, no glory.
Zonder wrijving, geen glans.
Zegengroet,
Angelo Senchi 🙏🏾✨
Reactie plaatsen
Reacties